MoonLight

بیدار شدم و اولین خبری که دیدم casting ارباب حلقه‌ها (The haunt for gallum) و برگشتن Thranduil قشنگم بود =)

من اصلا برای تیزر good omens
آماده نیستم. اصلا!!

هم‌میهنان عزیزم، ملت بزرگ ایران، به همه شما که در این ۱۰۰ روز برای آزادی و بازپس‌گیری ایران ایستادید؛ با فداکاری در برابر گلوله‌ها سینه سپر کردید و در ۴۰ روز گذشته خطر بمباران را به جان خریدید، درود می‌فرستم. می‌دانم خبر آتش‌بس دوهفته‌ای میان جمهوری اسلامی…

بچه‌ها نخندینا.
بارون اومد و یادم داد، تو زورت بیشتره.
من هم پسر کسی هستم.
روی پرونده‌م زده بود متهم اظهار پشیمانی نکرد و من این‌طوری بودم که YEAH دقیقن.
بچه‌ها کمک، ناموسن کمک.
گفت مادر من گشنمه حدیث من گشنه رفت.
بابا حکم‌ام اومده ولی به مامان چیزی نگو.
به نام خدای رنگین‌کمان.
آی محسن.
درود به مردم شریف ایران.
خیلی دوس دارم حالا که دارم می‌رم، وقتی چند سال گذشت خوشحال باشم که رفتم تظاهرات و همه‌چی عوض شده.

اینکه توی سال ۲۰۲۶ هنوز جایی باشه که مردمش این‌طوری از ارتباط و اینترنت که حکم نفس کشیدن رو داره محروم بشن، خشم‌آوره. انگار زمان برای یه‌جایی توی دنیا گیر کرده. و این فقط درمورد اینترنت نیست، این درمورد کنترل روی ارتباط، احساسات و بخش بزرگی از زندگی انسان‌هاست.

بعد از شاید ۳۵ روز تونستم با هیا تصویری حرف بزنم. در حد یک دقیقه. و به جای اینکه خوشحال بشم غمگین‌ و عصبانی‌تر شدم. من ۳۵ روزه از آدم‌هایی که برام مهمن و تیکه‌ای از زندگیم هستن دور شدم. ارتباطم باهاشون قطع شده. این فقط قطع شدن اینترنت نیست داریم درباره‌ی قطع شدن زیرساخت انسانی حرف میزنیم! من دیگه نمی‌تونم هر وقت که دلم میخواد صدای یه آدم مهم رو بشنوم، تصویرشو ببینم، حتی یه پیام ساده بهش بدم. یه رابطه‌ای که باید طبیعی و در دسترس باشه، تبدیل شده به یه چیز نادر، قطره‌ای، و پر از اضطراب. زندگی عادی یه ریتم داره؛ پیام دادن، جواب گرفتن، تماس گرفتن و اینا چیزهایی هستن که به مغزت می‌گن «دنیا هنوز سر جاشه». و وقتی این ریتم قطع میشه، انگار همه‌چیز معلقه، انگار یه تیکه از واقعیت گم شده. و سنگین‌ترین بخشش اینه که یه چیزی به این سادگی، اینکه با کی حرف بزنی و یا کی رو ببینی، دیگه دست تو نیست؛ یکی دیگه داره تصمیم می‌گیره که تو چه زمانی اجازه داری وصل بشی، و چه زمانی نه! ما حتی روی ساده‌ترین نیازهای عاطفیمون هم کنترل نداریم. و این خفه‌کننده‌ست.

در جمهوری اسلامی توان نظامی تضعیف شده، فرماندهان ارشد از بین رفته‌اند، اقتصاد در آستانه‌ی فروپاشی است و حمایت اجتماعی از حکومت از بین رفته و پایه‌های بقا به طور جدی فروریخته است. جمهوری اسلامی در فرآیند سقوط مسیر طی می‌کند و مساله فقط زمان و شکل سرنگونی است.…

در جمهوری اسلامی توان نظامی تضعیف شده، فرماندهان ارشد از بین رفته‌اند، اقتصاد در آستانه‌ی فروپاشی است و حمایت اجتماعی از حکومت از بین رفته و پایه‌های بقا به طور جدی فروریخته است. جمهوری اسلامی در فرآیند سقوط مسیر طی می‌کند و مساله فقط زمان و شکل سرنگونی است.

از نظر روحی نیاز دارم صبح بیدار شم و هیچ آخوند زنده‌ای وجود نداشته باشه!

I miss my bestfriend. Fuck IRGC.